ВЕРСИЯ ДЛЯ СЛАБОВИДЯЩИХ
Апрель 2020 (2)
Март 2020 (9)
Февраль 2020 (11)
Январь 2020 (13)
Декабрь 2019 (17)
Ноябрь 2019 (17)

Управление юстиции » Новости » На работу – как на праздник идет каждый день начальник отдела ЗАГС Островецкого района Оксана Дятко

На работу – как на праздник идет каждый день начальник отдела ЗАГС Островецкого района Оксана Дятко

 

– Аксана Тадэвушаўна, што 
адчувае чалавек, які кожны дзень, ідучы на работу і вяртаючыся з яе, вітаецца са сваім партрэтам на Дошцы гонару?

– Ну што можна адчуваць? Там жа зверху напісана – «Гонар раёна». Вось гэта адчуваю – гонар за сябе, за тое, што маю працу, удзел у грамадскім жыцці заўважылі. Большасць людзей, чые партрэты знахо­дзяцца побач з маім, працуюць у сельскай гаспадарцы, іншых матэрыяльных сферах – іх шмат, яны спаборнічаюць, перавыконваюць планы, дасягаюць пэўных вынікаў. А я адна, мне няма з кім спаборнічаць і даказваць, што я – лепшая. І тое, што пры гэтым маю працу так высока ацанілі, безумоўна, прыемна. 

І не толькі мне: пасля занясення на Дошку гонару мяне многія віншавалі – родныя, знаёмыя, калегі. Больш за ўсіх, напэўна, радавалася і ганарылася дачка. 

– Як вы сталі начальнікам аддзела ЗАГС?

– У мяне вышэйшая юрыдычная адукацыя. З 2004 года працавала кансультантам у натарыяльнай канторы. Гэта была цудоўная практыка работы з важнымі юрыдычнымі дакументамі і стасункаў з рознымі людзьмі ў самых неардынарных сітуацыях, якая многаму навучыла. 

За дзесяць гадоў, што працавала ў натарыяльнай канторы, паспела выйсці замуж і нарадзіць дачку. З дэкрэтнага адпачынку выйшла на ранейшае месца работы. 

А потым даведалася, што ў раённым аддзеле ЗАГС ёсць вакансія: ранейшы начальнік, Людміла Туманава, пайшла на заслужаны адпачынак. Я прапанавала сваю кандыдатуру. Хоць мне на той час быў толькі 31 год, паверылі і прызначылі начальнікам аддзела.

– Вам падабаецца ваша работа?

– Неверагодна! Хоць яна і вельмі адказная – але падчас работы ў натарыяльнай канторы я прывыкла да адказнасці. Сённяшняя мая работа ў нечым падобная: таксама людзі, іх лёсы – і дакументы, ад якіх гэтыя лёсы залежаць.

Магчыма, нехта лічыць, што мы працуем толькі па суботах, калі рэгіструем шлюбы. Але гэта не так: мы працуем штодня, акрамя нядзелі, і ажыццяўляем пятнаццаць адміністрацыйных працэдур. І гэта не толькі рэгістрацыя шлюбаў і нараджэння дзяцей. Здараецца, трэба ўносіць змяненні ў дакументы, у якіх некалі былі дапушчаны недакладнасці – і часам даводзіцца добра паламаць галаву, каб дапамагчы чалавеку і зрабіць усё правільна.

– Якую працэдуру вы право­дзіце з асаблівым задавальненнем?

– Вядома ж, рэгістрацыю шлюбу! І яшчэ – нараджэнне дзяцей. У такія моманты адчуваеш сваё прыдачыненне да лёсу лю­дзей. І так хочацца, каб ён быў шчаслівым…

– Ці здараецца, што прыхо­дзяць маладыя рэгістраваць шлюб – а вы бачыце, што не атрымаецца ў гэтых дваіх сям’і? Ці наадварот – просяцьскасаваць шлюб, а вам здаецца, што сям’я яшчэ не памерла. Што робіце ў падобных выпадках?

– Так, з гадамі пачынаеш многае бачыць і разумець – у дваццаць гадоў, калі на свет глядзіш праз ружовыя акуляры, такія нюансы прыкмеціць цяжка.

Калі размова ідзе пра скасаванне шлюбу, спрабуеш пагутарыць, параіць не сячы з пляча. Прапаноўваеш падумаць, прыйсці праз месяц, скарыстацца паслугамі медыятара – трэцяга боку ў вырашэнні канфліктнай сітуацыі. Здараецца, што людзі ўсё ж мяняюць сваё рашэнне. А бывае і так, што, перадумаўшы спачатку, праз нейкі час усё ж звяртаюцца ў ЗАГС з той жа просьбай. Трэснуты кубак цяжка склеіць… Хоць бываюць і іншыя выпадкі, калі пара, развёўшыся і пражыўшы нейкі час паасобку, зноў прыносіць заяву на заключэнне шлюбу. Жыццё – рэч складаная, у строгія рамкі ўсе нюансы чалавечых адносін уціснуць немагчыма.

А калі бачыш, што жаніцца збіраюцца людзі, якія не падыходзяць адзін аднаму і, хутчэй за ўсё, неўзабаве развядуцца, то, канешне, нічога не гаворыш – ні самім маладым, ні каму іншаму. Бо тут галоўнае – не
нашкодзіць. А можа, ты памыляешся і ўсё ў іх будзе добра.

– А калі заяву падалі, а жаніцца не прыйшлі – гэта, на ваш погляд, добра ці дрэнна?

– Напэўна, усё ж добра, што своечасова разабраліся – калі, вядома, гэтае рашэнне абдуманае, а не вынік эмацыянальнага выбуху. Яны рана ці позна ўсё роўна прыйдуць у ЗАГС – толькі ўжо з іншай парай. І, магчыма, будуць шчаслівыя.

– Ці даводзілася вам карыстацца паслугамі нашага аддзела ЗАГС?

– Так – але яшчэ ў той час, калі я тут не працавала. На жаль, па вельмі сумнай прычыне: у мяне памёр бацька.

А ўвогуле нам, супрацоўнікамЗАГСа, нельга ажыццяўляць працэдуры ў адносінах да сябе і блізкіх родзічаў – зрэшты, як і работнікам натарыяльнай канторы. Калі ў нашага спецыяліста Таццяны Іванаўны Жук
выходзіла замуж дачка, то шлюб яна рэгістравала ў Смаргоні.

– Дарэчы, а якім вы ўяўляеце вяселле сваёй дачкі?

– Дакладна не такім, як было ў мяне! Я хачу перайсці ў статус цешчы прыгожа і ўрачыста!